Home

Woongroep Maastricht

Actueel

2013/2014

Bestuur

Geschiedenis

Uitgangspunten

Geschiedenis Stichting Woongroep Maastricht

 

Een initiatief in Maastricht

 

 

In 2008 namen Han en Heleen het initiatief om te proberen in Maastricht een woongroep voor 50+ers van de grond te krijgen. Han had jaren in een woongroep in Kerkrade, waar hij ook een van de initiatiefnemers van was, gewoond en wilde – nu hij ouder werd – een soortgelijke woonvorm in Maastricht hebben. Heleen vond het initiatief belangrijk omdat er in Maastricht nog geen mogelijkheid voor senioren om voor deze vorm te kiezen, bestond.

De aanleiding was een concrete locatie in de vorm van een leegstaand schoolgebouw aan de rand van de binnenstad, vlak bij het station.

 

Spoedig vormde zich rondom dit tweetal een kerngroep bestaande uit Loeke – die in een woongroep in Utrecht woont en dus ervaring heeft – Leo, Marc en Mik. Vrienden en kennissen werden gepolst of ze belangstelling hadden en een zestigtal huishoudens gaf aan de locatie te willen bezichtigen. Dat werd geregeld en vervolgens gaven vijftig huishoudens aan werkelijk belangstelling te hebben. Contact werd opgenomen met de architect van het gebouw, die bereid bleek te onderzoeken of het gebouw geschikt te maken was voor deze woonvorm en een raming te maken van de verbouwingskosten. Met deze informatie toog de kerngroep naar een woningbouwcorporatie om te bezien welke mogelijkheden er waren om deze klus gezamenlijk te klaren.

 

Van begin af aan waren een aantal dingen duidelijk: de kerngroep wilde een locatie binnen de singels van de binnenstad en de eventuele bewoners moesten van verschillende sociale komaf zijn. Dat wil zeggen: zowel gesubsidieerde als markconforme huur en de mogelijkheid een woning binnen de woongroep te kopen. Er werden uitgangspunten geformuleerd waaraan de toekomstige bewoners zich gebonden achten.

 

Het overleg met bovengenoemde woningbouwcorporatie leverde niets op. Ze hadden geen belangstelling. Een ronde langs twee andere locale woningbouwcorporaties had een positief resultaat. De grote had zich financieel vertild aan de universiteitscampus en kon derhalve geen bijdrage leveren. De kleine was zeer geïnteresseerd wat in 2010 resulteerde in een samenwerkingsconvenant.

 

Wat de school als mogelijkheid betreft, liep het slecht af. De gemeente stelde dusdanige voorwaarden dat de verbouwing te kostbaar zou worden. De kleine woningbouwcorporatie verbouwde de locatie vervolgens voor studenten. Ons is ook nu nog niet duidelijk of de optie voor de woongroep toch mogelijk zou zijn geweest en dit eerder een politiek besluit was.

 

In 2009 verhuisde Han naar Amsterdam, werd de Stichting Woongroep Maastricht in december opgericht en bij de Kamer van Koophandel ingeschreven. Een website zag het licht. Het bestuur werd gevormd door de leden van de kerngroep bestaande uit Heleen, Marc, Loeke, Leo en Mik.

Deze gingen op pad: informeerden alle fracties van politieke partijen in de stad, hadden een gesprek met de betrokken wethouder en met beleidsambtenaren. Het besluit werd genomen om aan alle geïnteresseerden een jaarlijkse financiële bijdrage te vragen van 50 euro per huishouden.

 

Dat hakte er meteen goed in: er bleven 20 huishoudens over die bereid waren een financiële bijdrage te leveren. De gemeente leverde ons periodiek een overzicht van mogelijke voor de woongroep geschikt te maken leegstaande panden in de binnenstad. En werk een werkgroep ‘speurneuzen’ opgericht die deze locaties ging bekijken. Onze adviseur, Bernard Smits van de Woningbouwcorporatie Gelderland, wees erop dat een woongroep minimaal uit twaalf huishoudens dient te bestaan om levensvatbaar te zijn. Op basis van dit criterium bleken de meeste panden waarop de gemeente ons attent maakte, te klein. Contact werd opgenomen met alle grote makelaars in de stad. Deze informeren ons nu periodiek over mogelijke geschikte leegstaande panden in de binnenstad onder hun beheer.

 

Periodiek overleg volgde ook met Maasvallei, de corporatie waarmee Woongroep Maastricht het convenant had afgesloten. In eerste instantie leek een oud klooster in de binnenstad geschikt. Samen met Maasvallei bekeken we het pand van binnen en buiten en iedereen was enthousiast. Totdat Maasvallei aangaf dat ook dit pand te duur zou zijn voor de Woongroep.

Een tweede optie deed zich voor: in de binnenstad ligt de oude brandweerkazerne, waarin ad hoc ateliers voor kunstenaars waren gevestigd. Daarnaast ligt een sociale huurflat van Maasvallei die eventueel voor ons deel van de sociale huurders geschikt gemaakt kan worden  en daarachter braakliggende grond van de gemeente, waarop zij het nieuwe Belvedère willen realiseren. Daar kunnen zowel marktconforme huurwoningen als koopwoningen voor de Woongroep gebouwd worden.

De Woongroep besloot een second opinion te vragen aan een bevriende architect met betrekking tot de mogelijkheden in het klooster. Deze second opinion had een positief resultaat; het bleek wel degelijk – ook financieel – een haalbare kaart.

Vervolgens gebeurde er iets wonderbaarlijks: onze bevriende architect was op een bijeenkomst waar ook relaties uit de projectontwikkelaars wereld aanwezig waren. Deze vertelden hem dat ze – in opdracht van een investeerder – aan het onderzoeken waren of een oud klooster in de binnenstad aangekocht kon worden om te verbouwen voor onder andere bewoning. De link werd vlug gelegd: ze hadden het over hetzelfde klooster. De Woongroep zocht derhalve contact met de betrokken projectontwikkelaar en er volgde enige gesprekken om te bekijken of samenwerking mogelijk is. Het contact werd verbreed met Maasvallei.

 

Er werd contact met de pers gezocht om ons initiatief bekend te maken en mogelijke geïnteresseerden te informeren. Dagblad De Limburger en ook Radio Maastricht besteden aandacht aan de ontwikkelingen met betrekking tot deze voor Limburg nieuwe woonvorm.

 

In de loop der jaren veranderde de samenstelling van de deelnemers aan de Woongroep: enkele oudere mensen haakten af, er meldden zich een aantal kapitaalkrachtige deelnemers en ook wat jongere mensen. We houden de grens van 50 jaar niet strikt aan; ook eind veertigers kunnen – als ze onze visie maar onderschrijven – deel nemen.

 

Minimaal jaarlijks  (en verder zo vaak als nodig is) wordt een bijeenkomst met de

deelnemers georganiseerd, meestal rond de jaarwisseling om bij te praten. Bovendien organiseerde Loeke twee maal een bijeenkomst om te onderzoeken welke gemeenschappelijke activiteiten ontwikkeld moeten worden. Dat maakt tenslotte de identiteit van de Woongroep uit en fungeert tevens als een soort selectiecriterium.

 

Intussen heeft ook de gemeente ingezien dat dit de woonvorm van de toekomst is voor senioren en deze woonvorm in haar beleidsplannen opgenomen. Bovendien ligt er een voorstel bij de Gemeenteraad om dit soort initiatieven te faciliteren, niet alleen qua informatie en ondersteuning, maar ook financieel. Dit voorstel wordt binnenkort in de Raad behandeld.

 

 

Begin 2013 is de stand van zaken als volgt:

 

Er is een voornemen van de betrokken eigenaar om het klooster te verkopen. Daartoe is met een investeerder en een projectontwikkelaar ‘een koopovereenkomst op hoofdlijnen’ afgesloten. Deze projectontwikkelaar heeft toegezegd, na aankoop, met een concept samenwerkingsconvenant tussen de Woongroep, Maasvallei en de projectontwikkelaar te komen.

 

Binnenkort vindt een overleg plaats tussen de gemeente, Maasvallei en de Woongroep over de mogelijkheden in het kader van Belvedère.

 

Er heeft een bestuurswisseling plaatsgevonden: twee leden zijn uitgetreden en twee nieuwe leden aangetrokken.

 

Er melden zich met regelmaat nieuwe deelnemers aan de Woongroep.

 

 

Mik Hamers

 

 

Voor het vervolg 2013/2014

.

 

Aanmelden